А ён не дурань — дэман гэты. Мефістофель
Адно здзіўляе, — што паэты Не склалі гімнаў, што партрэты Яшчэ не пісаны ў натуры — Бо мастаку і твары вашы і манеры Дадуць натхнення болей, чым амуры, Чым хараство захваленай Венеры. Фаркіяды
Самоце ночы і цямна Забыта існая цана. Мефістофель
Як можна ў змрочышчы пячор Глуміць адзіны ў свеце ўзор Красы, пасланай вам з нябёс? Я на алтар мастацтва вас бы ўзнёс І ўвекавечыў бы ў скульптуры Прынады вашае натуры. Фаркіяды
Маўчы, навошта нам спакусы, Якімі цешацца какоткі музы. Мы — дзеці ночы; у антычным клане Трымаемся на заднім плане. Мефістофель
Тым больш патрэба і ў рэкламе! На трох па зубу маеце, па воку. Без шкоды смаку вашаму і зроку Узмоцнім мы міфічны дух, Істоты трох злучыўшы ў дзвюх, Аддаўшы трэці мне партрэт На дасягненне гэтых мэт. Адна фаркіяда
Ну, як ідэя? Дзве другія
Толькі без пазык! Мефістофель
А мой ты д’ябле, — ўвесь разлік — Якраз на вашым зубе. Адна фаркіяда
Мілы кавалер, Заплюшчы вока, зуб ашчэр, Зацісні ці заклей наздру, Падобны будзеш на сястру — У профіль станеш акурат, Бы наш адзінакроўны брат. Мефістофель
Хай так! Фаркіяды
Няхай! Мефістофель (у абліччы фаркіяды, у профіль)
