Прымай жа позу! — Найлепшы з лепшых, сын Хаосу! Фаркіяды
Мы дочкі, сёстры, ў нас жаночы від! Мефістофель
Якая ганьба! Я — гермафрадыт! Фаркіяды
Цяпер мы знаем тайну хараства! Цяпер у нас усё — на двух па два! Мефістофель
Жывое пудзіла! Баюся, што браты Дадуць ад страху з пекла лататы. Выходзіць.
Скалістыя затокі Эгейскага мора
Нерухомы месяц у зеніце.
Сірэны (атабарыўшыся на скалах, спяваюць пад флейты)
Памятаеш, як вядзьмаркі, Фасалійкі-недавяркі Трон царыцын подла ў хвалі З неба скінуць спрабавалі? Нас не крыўдзі: глянь, царыца, Як затока ў ззянні льсніцца У паўзмроку пад табою Пад нязмоўчны шум прыбою. Услужыць табе прыемна, О прыхільная Селена. Нерэіды і трытоны{194} (у вобразе марскіх дзіваў)
І пад гімн салодказвонны Нерэіды і трытоны Выплываюць з пенных вод І ў затоцы з гладдзю чыстай Пад апекай Прамяністай Пачынаюць карагод. На ўрачысты фэст у моры Мы святочныя уборы, Бранзалеты і каралі На сябе панадзявалі. Розных шмат у нас аздоб. Каб не вы, марскія дзевы, Каб не зваблівыя спевы — Дык і скарбаў не было б. Сірэны
Добра знаем, пад вадою Ходзяць рыбкі чарадою — То наверх ідуць, то ўглыб. То гуляюць зноў на хвалі. Пэўна, ў світу вы папалі, Бо значнейшыя ад рыб. Нерэіды і трытоны
Выплываючы з пучыны, Зразумелі мы прычыны, Што дурніцамі былі б, Каб нырцамі, плывам спорым Не даказвалі, што ў моры Мы значнейшыя за рыб.
