Парады просіць ён пачціва. Адкрыў сваю мне мару, свой сакрэт, Што хоча цалкам выпладзіцца ў свет. У ім духоўнага паўнютка-поўна, А плоцкае ў ім выяўлена ўмоўна. Даўно б загінуў, каб не берагло Яго істоту колбы гэтай шкло. Вось мы і думаем — ты не супроць, Каб гэты дух ды ўжыўся ў плоць? Пратэй
Ты, беззаганнага зачацця плод, Не нарадзіўшыся, ты рынуўся ў палёт? Фалес (ціха)
Здаецца мне, дзіцёнак голы Яшчэ ў дадатак і двухполы. Пратэй (да Фалеса)
Тым лепей, бо ён выбраць можа, Што больш яго істоце гожа. (Да Гамункула.)
Няма чаго круціць глузды — Пачні жыццё сваё з вады. Жыві, расці, нагульвай тлушч, Малых, слабых глытай і плюшч. Уведаўшы законы мора, Удасканалішся ты скора. Гамункул
Які прыемны пах духмяны — Я нібы ў млосці нейкай, п’яны. Пратэй
Ты маеш рацыю, малы, Хадзем хутчэй на водмель, там Марскія пенныя валы І пах гаючы, як бальзам. Пільней углядвайся ў бязмеж — Марскі паявіцца картэж. Хадзем туды. Фалес
І я з табою! Гамункул
Трайною духі йдуць хадою!{201} Радоскія Тэльхіны{202} з трызубцам Нептуна падплываюць на марскіх конях і драконах.
Хор
Мы гэты трызубец Нептуну скавалі, Каб ён таймаваў ім бурлівыя хвалі. Нептун ім адказвае Зеўсу старому — На грозныя грукаты страшнага грому; Ён хвалі сярдзіта ўздымае да хмар — На кожнай маланкі пагібельнай ўдар. А ўсё, што між імі трапеча, — загіне У чорнай, як прорва, бяздоннай пучыне. Таму ён сягоння аддаў нам жазло, Каб слаўнае свята без буры прайшло. Сірэны
Вас, жрацоў у храме Феба, Дзетак сонечнага неба, Мы, прыхільніцы Гекаты,
