Да чарады гротаў і пячор туляцца закрытыя альшанкі. Цяністы гай прасціраецца аж да навакольных стромых скал.
Фаўста і Алены не відаць. Дзяўчаты з хору спяць на паляне, падзяліўшыся на групкі.
Фаркіяда
Як спяць мае дзяўчаты доўга й соладка Ці сніцца ім той цуд, які надоечы Наяве я пабачыла, — не ведаю. Пара будзіць, пара: няхай падзівяцца. І вы, барадачы, мужы шаноўныя, Што седзіцё ў чаканні дзіва дзіўнага, Выходзьце! Атрасайце вашы кучары, Пратрыце вочы і мяне паслухайце. Хор
О, адкрый жа, Фаркіяда, нам прычыны хвалявання. Мы заўсёды рады слухаць незвычайныя легенды, Бо даўно ўжо ўсім абрыдла гэтых скал крутых маўчанне. Фаркіяда
Вочы ледзь папрадзіралі, а ўжо вас грызе нудота? Слухайце ж: у гэтых гротах, у альтанках і пячорах — У зацішку ідылічным наша пані з нашым панам Для любві знайшлі прытулак. Хор
Што знайшлі? Фаркіяда
Прытул самотны! Толькі мне адной з даверам даручылі быць служанкай. Я давер іх апраўдала і прыслужвала рупліва. Потым трохі адышлася, каб сабраць карэння, моху,— Разумеючы, што трэба маладых адных пакінуць. І пакінула я іх. Хор
Кажаш так, нібы ў пячоры цэлы свет, нам невядомы, Лес і луг, азёры, рэкі — ах, пустое ты пляцеш! Фаркіяда
Не маню, кажу вам праўду! Там бясконцыя прасторы! Так праходзячы па залах, я пачула са здзіўленнем — Смех дзіцячы гучным рэхам пад скляпеннем аддаецца. Азірнулася, гляджу я: хлопчык рэзвы і свавольны На каленях у Алены; потым скок! — і ён у бацькі! Што ўсчалося! Пацалункі, ласкі матчыны, пяшчоты, Звонкі смех, і гулі-гушкі, і гарэзлівыя жарты Аглушылі ўраз мяне. Голы і бяскрылы геній, як той фаўн, але не дзікі, На зямлю з каленяў скача,
