Фаўст

       а зямля паверхняй пругкай
Падкідае зноў угору,
       раз, другі; гляджу — анёлак
Скача ўжо з зямлі пад столь.
У трывозе маці кліча:
       ты скачы сабе, падскоквай —
Ды ўнікай свабодных лётаў,
       лёт не суджаны табе.
Ушчувае сына бацька:
       у зямлі схавана сіла,—
Што табе скакаць угору?
       Пальцам толькі дакраніся
Да зямлі, і, як Антэю,
       дасць яна табе мацунак.
А хлапчук нібы не чуе,
       скача з каменя на камень,
Быццам мячык; толькі раптам
       ён знікае ў прорве дзікай.
Маці ў роспачы галосіць,
       бацька ціха суцяшае,
Я ад страху памярцвела.
       Толькі — бач! якое шчасце —
Можа, скарбы там схаваны?
       Бо ў ядвабе, ў яркіх кветках
Ён з’яўляецца ізноў!
Ветрык грае кутасамі,
       рдзеюць стужкі і каралі —
Залатая ліра ў ручках,
       сам ён стройны, нібы Феб,
На скалу дзіця ўзыходзіць.
       Мы ў шчаслівым захапленні!
Маці радасная мужа
       абдымае і цалуе.
А над імі ззяюць німбы!
       А навокал азарэнне,
Зіхаценне і здзіўленне —
       звышмагутнай сілай духа!
А хлапчук сваёй паставай
       выдае ў сабе суцэльнасць
Незвычайнай прыгажосці,
       ён і ў рухах грацыёзных —
І гармонія, і песня;
       самі ўбачыце вы гэта —
Дзіва дзіўнае ён, цуд!

Хор

Цудам ты гэта завеш,
Крыцянка-палонніца?
Хіба не чула легенд,
Падобных на дзіва?
Песень Іоніі,
Песень Элады,
Складзеных некалі ў гонар
Грэчаскіх мужных герояў?

Усё нам памяць прыгадвае.
Усё, што было, што здаралася,—
Водгулле сумных эпох,
Водгулле цудаў былых.
Не дараўняецца твой расказ
Да песняў і казак Махі,
Неверагодных і дзіўных
Песняў Махі^{234} пра сына.

Сыночак яе Гермес,
Прыгожы і дужы;
Нянькі яго спавілі
Рупліва ў пялюшкі,
Як толькі ён нарадзіўся.
Толькі свавольнік
Ручкамі, ножкамі, цельцам
Скінуў пялюшкі,
Скінуў прыгнёт пурпуровых адзежын,
Нібы матылёк
Непатрэбную абалонку лічынкі;
Жвава расправіў ён крылцы
І ў паднябессе,
У Эфірную высь
Смела ён паляцеў.
Гэты, гарэзлівы,
Змалку быў сябрам
Злодзеям і скамарохам,
Дэманам цёмным і хцівым.
Хітрыкамі ў Пасейдона
Трызубец ён выдабыў,
Меч у Арэса ўкрасці асмеліўся;
А ў Феба —
Стрэлы з калчанам,
Клешчы ў Гефеста спрытна ён згроб.
Выкраў бы ён і маланкі ў Зеўса,
Ды абпаліцца баяўся.
Даў ён падножку Эросу
У адзінаборстве.
Венеру мілуючы,