Фаўст

Разарваць тугі абруч!
Бачу і пазнаю:
Я ў Пелопса^{236} стаю —
Край абмыты марамі,
Край з крутымі гарамі.

Хор

Можа, цябе гнятуць
Лес і ўцёсы?
Глянь: доле ў нас растуць
З гронкамі лозы,
Смоквы, нібы ў раі —
Розныя ёсць плады.
У блаславёным краі
Блаславёны і ты.

Эўфарыён

Ваша адна трызня:
Мірнага ўведаць дня.
Перамога і бой —
Вось дэвіз мой!

Хор

Хто парываецца прагна
Да ваяўнічых дзей,
Той губіць марна
Шчасце надзей.

Эўфарыён

Роджаны гэтай зямлёй —
Ведае бой,
Праліць у змаганні кроў
Заўсёды гатоў.
І не скарыць нічым
Чыстых душой,
Шчасце хай дасць усім
Пераможны бой!

Хор

Гляньце, ўгору ён імкнецца,
Прагне ўвысь ужо смяльчак,—
Не дзіця ён, не сагнецца
У баі герой-юнак.

Эўфарыён

Што мне хвалі, што муры мне,
Я ж упэўнены ў сабе!
Сіла, моц мая абрыне
Перашкоды ў барацьбе.
Меч скую са сталі звонкай,
Каб не сеў на горб тыран.
Будзь, жанчына, амазонкай,
А дзіця будзь, як тытан!

Хор

Слава паэзіі,
Дзіўнай кудзесіі!
Зоркай яна
Ззяе з цямна,
Грудзі лагодзіць,
Дух наш малодзіць —
Сэрцаў вясна!

Эўфарыён

Не, я не хлопчык кучаравы —
Юнак узброены ідзе.
На бой святы, на бой крывавы
Ён за сабой братоў вядзе.
На бой,
Герой!
Там слава і трыумф надзей!

Алена і Фаўст