Фаўст

Даўбайла топча ўсіх падрад —
У калатні яму сам чорт не брат!

Імператар

Спярша адна рука рубала,
Гляджу, а ўжо іх там — навала.
Няйначай чарамі тут пахне.

Фаўст

Ці чуў ты пра туманны жах
На сіцылійскіх берагах,
Дзе чалавек ад смагі прахне?
Там мроіва ў спякотны дзень
Калышацца і наплывае,
І ў мільгаценні гэтым узнікае
То постаць нейкая, то нейкі цень,—
І акрывае вэлюм палахлівы
Сады, паселішчы і нівы.

Імператар

І тут загадкі і хімеры:
Зіхцяць і дзіды, і сякеры.
І кожны шчыт, і кожны панцыр
Мігціць у прамяністым танцы.
Вядзьмарства тут ці зман які?

Фаўст

Даруй! У прывіднай віхуры
Нам знак спрыяльнае натуры
Даюць героі-Дыяскуры,—
Нам дапамогуць юнакі.

Імператар

А хто ён той, якога роду,
Што на падмогу шле прыроду,
Той некрамант, хто ён такі?

Мефістофель

Стары мудрэц, што не баіцца
Прыняць да сэрца клопат твой,
І першы злога супраціўца
Заўсёды выкліча на бой,
Каб паслужыць табе, патроне,
Жыццё сваё аддаць кароне.

Імператар

У дзень, калі прыняў кляйноды ўлады,
Я скарыстаў найпершую нагоду
І, не звярнуўшы ўвагі на парады,
Даў нейкаму ерэтыку свабоду.
Я гэтым сапсаваў папам пацеху,
Сабе прывабіўшы нягод і грэху.
Няўжо праз столькі год, падзеяў
Пажну я плён з таго, што сеяў?

Фаўст

Мой цар, да неба вочы ўзводзь:
Глядзі, там вешчая прыкмета
Нам прадракае ўдачу гэта —
Дабро адплаціцца ўстакроць.

Імператар

Арол узвіўся пад нябёсы,
І грыф за ім, ганец пагрозы.

Фаўст

Не бачу зла ў палёце грыфа,
Бо грыф, наогул — птушка з міфа,
І не з яго слабым крылом