Фаўст

(Залівіста свішча.)

Уваходзяць Трое Дужых.

Хадзем, яшчэ адзін наказ —
На брагу заўтра будзе час.

Трое

Мы заслужылі выпівон,
Ды стрэў няласкава патрон.

Мефістофель (ad spectatores)

Так ёсць і так было раней —
Меў добры сад і Навуфей^{248}.

(Кн. царстваў, ІІІ, 21.)

Глыбокая ноч

Дазорца Лінкей (спявае на варце)

Стаю на дазоры,
Гляджу я ў бязмеж
І свету прасторы
Аглядваю з веж:
Мільгаюць, калесяць
І далеч, і блізь,
І зоры, і месяц,
І долы, і высь.
Панаднасці свету
Адвечны, як свет,
Прыгожасць паэту
Пракладвае след.
Шчаслівыя вочы:
Пабачаць красу.
Праз дні і праз ночы
Яе пранясу.

Паўза.

З вежы ўсё вачам адкрыта,
І — не толькі пекната.
Стала жудасна, нібыта
Страхам зеўрыць цемната.
Іскры сыплюцца, і хіжа
У суседавым двары
Злы агніска стрэхі ліжа
І віхурыцца ўгары.
Ах, пажар у беднай хатцы,—
Загарэлася ўначы.
Трэба бегчы, паспяшацца,
Толькі ўжо не памагчы.
Дзе ж на старасці прыткнуцца?
Дзе цяпер знайсці цяпла?
Хто ў бядзе пасобіць людцам? —
Ах, згарыць усё датла.
Не, агонь не дасць патолі —
Бурыць столь і рушыць сцены.
Дзе ж старыя? Ці на волі?
Ці ўцяклі яны з геены?
Занялося лісце, голле,
Жарам пыша ў наваколле.
Па камлях угору жвава
Зырка рвуцца языкі…
І нашто мне тая слава!
І нашто мне зрок такі!
Аж ад самага карэння
Жарам пышуць стаўбуры.

Доўгая паўза. Спеў.

Плён руплівага стварэння
Гіне марна без пары.

Фаўст (на балконе супраць дзюны)

Хто там спявае так тужліва?
Лінкея ўзрушыла жуда?
Нашто рабіў так нецярпліва? —
Самому ўжо цяпер шкада.
Няхай жа пойдзе на вуголле