Фаўст

Жыве без Галечы, Віны і Бяды.

Галеча

Зраблюся я ценем.

Віна

                            Нябачна прайду.

Бяда

Распешчаны пан праганяе Бяду.

Турбота

Вам, сёстры, дарогі ў багацце няма,
Турбота ж і ў шчылінку ўлезе сама!

(Знікае.)

Галеча

Дык пойдзем, сястрыцы, адгэтуль далей!

Віна

Дзе ты, там і я, мне з табой весялей!

Бяда

А з вамі заўсёды Бядзе ў самы раз!

Утрох

Грувасцяцца хмары. Не свецяцца зоры,
Глядзіце, глядзіце! З прасторы, з прасторы
Сястра наша Смерць падлятае да нас.

Фаўст (у палацы)

Ці ўчатырох яны, ці ўтрох,
Я з іхніх слоў пазнаць не змог.
«Бяда» — пачуў мой слабы слых,
І «смерць» — данёсся шэпат іх,
Прыглушана, як голас духаў.
А ў нас пакуль ніякіх зрухаў —
Не ўмею змесці пыл з дарог
Ні нават скінуць путы з ног.
Калі не ведаў я ніякіх чар,
Я жыў з прыродай твар у твар
І чалавекам зваўся недарма,
Дзе тая воля? Навакол — турма.
Куды ні гляну — прывіды і здані,
І сам заграз я ўжо ў балотнай твані.
Бывае, дзень развее ўсё, змяце,
А ноч ізноў кашмараў сець пляце.
Іду на шпацыр я, а ўжо крумкач
Мне прадракае новы круг няўдач.
Так чалавек у прымхах скрозь заграз,
Дабра агонь у ім даўно пагас —
І вось стаю, стуліўшыся ў жудзе.
Там дзверы скрыпнулі… Там нехта йдзе…

(Уражана.)

Ці ёсць тут хто?

Турбота

                       Вядома, ёсць!

Фаўст

А хто ж ты, хто?