Які разборлівы! Яму не ўсё адно! Мефістофель
Каб гаспадар не крыўдаваў, баюся,— А то б шаноўных грамадзян тым часам Пачаставалі б мы сваім запасам. Зібель
Давай! Гаспадаром я сам займуся. Фрош
Налі, цікава, як на смак. Я, брат, цаніць — ого! мастак! І вырак мой тады грунтоўны, Калі жывот, бы кухаль, поўны. Альтмаер (ціха)
Няйначай з Рэйна гэтыя дзядзькі. Мефістофель
Падайце свердзел мне. Брандэр
Пра свердзел нам вярзе,— А бочкі дзе твае, а бурдзюкі? Альтмаер
Усё карчмар, што трэба, прынясе. Мефістофель (бярэ свердзел; да Фроша)
Чым вас пачаставаць, якой вам маркі? Фрош
На выбар? Я не разумею вас. Мефістофель
Прыму ўсялякі ваш заказ. Альтмаер (Фрошу)
Ага! Ужо аблізвацца пачаў без чаркі. Фрош
Налі рэйнвейну мне! Бо як на Фроша — Яму айчыннае — раскоша! Мефістофель (свідруе дзірку ў стале перад Фрошам)
Дастаньце воску і заткніце дзірку! Альтмаер
Тут нейкі фокус. Як у цырку! Мефістофель (Брандэру)
А вам?
