Я лепш збудую тысячу мастоў{43}: У нашай справе мала ўмення, Патрэбна тут і бабскае цярпенне. А чорту гэта дробязь, не работа, Таму гадамі корпацца ля печы Не дазваляе мне мая істота — Мне дай размах, дай разгарнуць мне плечы. Я знаю тонкасці вядзьмарскай кухні — Не пералічыш іх, язык апухне; Ды сам не ўпраўлюся, вядома. (Убачыў звяроў.)
Якія малпачкі — уга! Вось вам служанка, вось — слуга! (Да звяроў.)
Дзе ж гаспадынька, што ж не дома? Звяры
Пад’ела, Пасядзела І ў комін паляцела. Мефістофель
І доўга там яна лунае? Звяры
Мы лапкі грэем тут. Хто знае? Мефістофель (Фаўсту)
А праўда? Сімпатычныя звяры? Фаўст
Глядзець агідна на брыдоту. Мефістофель
А я б, здаецца, у ахвоту Час бавіў да зары. (Да звяроў.)
Ну, лялькі чортавы, чаго Нагатавала сёння кодла ваша? Звяры
Жабрачая пацеха — каша! Мефістофель
Збярэцца публіка — ого! Самец (падпаўзае і лашчыцца да Мефістофеля)
Са мной пагуляй, Мне грошыкаў дай — Дай выйграць. Гулец Без грошай — дурны, З грашмі ўсе — паны, З грашмі я — мудрэц. Мефістофель
Ад шчасця б малпачка самлела, Каб у лато гуляць умела.
