Фаўст

Падумай сам, плюгавы нейкі поп
Ужо бразготкі Грэтхен згроб.
Старая, ўнюхаўшы, па звычцы
Адразу скеміла: злы дух!
Пасецца, як аўца, ў кантычцы,
Вось і прыдбала тонкі нюх.
Глядзіць, каб свецкага, крый бог,
Не прапусціць цераз парог.
«Дзіця, — сказала, — цёмны дар
Бязгрэшным душам у цяжар,
Лепш багародзіцы святой
З малітвай скарб прысвецім твой».
Скрывіла губкі Маргарытка:
Глядзець ёй, бачыш, вельмі брыдка
Каню дарованаму ў зубы.
Бо хто дае, той богу любы.
Тут мамачка папа гукнула.
Той лезе ў хату, нібы скула,
Угледзеў: «Утаймуйце плоць! —
Хто не шкадуе, з тым гасподзь!»
Маўляў, ахвотна падарункі
Царква прымае з ласкі божай,
Яна не скардзіцца на шлункі,
Лыкнула, дзякаваць, паўсвету,
А колькі, колькі яшчэ можа!^{53}
Нястраўнасці ж пакуль не мае.
Царква адна — ці чыста гэта,
Мае вы чады? — не спытае.

Фаўст

Закон няпісаны: прымае дар
Кароль, царква, яўрэй-ліхвяр.

Мефістофель

Пярсцёнкі, пацеркі, шнурочкі
Ён потым хап! — і з хаты ўпрочкі.
І нават «дзякуй» не сказаў,
Нібы арэхаў кош панёс,
Ён рай старой паабяцаў,
А баба — радая да слёз.

Фаўст

А Грэтхен як?

Мефістофель

                   Адна ў тузе.
Не знае, што рабіць у горы:
Ёй скруха сэрцайка грызе
Па рыцары і страчаным уборы.

Фаўст

Шкада, пакутуе праз нас.
Дастань лепш новых дзе акрас!
Бо першыя — яе не варты!

Мефістофель

А вам усё гульня, мой пане, жарты.

Фаўст

Што я загадваю, рабі!
Спярша суседачку падбі,
А там, ты ж д’ябал спрытны, лоўкі,
Здабудзеш ключ і да сяброўкі.

Мефістофель

Служыць гатовы, пан ласкавы.

Фаўст выходзіць.

Каханак — ён дурны як бот:
Павесіць сонейка на плот
Сваёй каханцы на забавы.