Фаўст

(Выходзіць.)

Дом суседкі{54}

Марта (адна)

Мой любы муж, — гасподзь няхай
Яму адчыніць дзверы ў рай,—
Пакінуў нашу старану
І тут мяне адным адну;
Бог сведка — я яго кахала,
Нічым яго не засмучала.

(Плача.)

Відаць, загінуў дзесь у чыстым полі,
А я без сведак не здабуду волі.

Уваходзіць Маргарыта.

Маргарыта

Ах, пані Марта!

Марта

            Грэтхен, што з табою?

Маргарыта

Ніяк сябе не супакою:
Такога не было ніколі ў нас —
Знайшла я зноў шкатулку ўчора
У скрыні. Колькі ў ёй акрас,
Аздоб усякіх, пацерак да ўбору —
Аж расказаць я не магу!

Марта

Пра гэта матцы ні гу-гу,
Бо зноў папу якому ўпора.

Маргарыта

Ах, як прыгожа! Як удала!

Марта (убіраючы яе)

Табе, дзяўчо, пашанцавала.

Маргарыта

А што з таго, нічога ж не надзену
На шпацыр, у царкву ў нядзелю.

Марта

Ну, і няхай, суседачка, няхай —
Ты да мяне і ў будні забягай:
Надзенеш тут — нам радасць будзе.
Пасля пакажашся на людзі
Пры выпадку — на фэсце ці на балі
За рэччу рэч пакажаш па чарзе:
То бранзалетку, то каралі,
А матка хай сабе грызе,
Бо нам бліжэй свае рахубы,
А ёй мы неяк загаворым зубы.

Маргарыта

Але адно мне ўсё ж — загадка:
Хто шчодры так на дабрыню?