О кавалер звышпачуццёвы, Паддацца ты дзяўчу гатовы. Фаўст
Паскробак полымя і гною! Мефістофель
Яна здаецца недурною: Дзе недабачыць, носам чуе І грэбуе прысутнасцю маёй, Мая ўжо морда, бач, не імпануе. Адчула, бач, што перад ёй Не чалавек, а геній, сіла, Відаць, і чорта раскусіла. Дык ноччу?.. Фаўст
Што табе да гэтай справы? Мефістофель
Ва ўсім ёсць частачка маёй забавы. Грэтхен і Лізхен са збанамі.
Лізхен
Ты чула, што Барбару напаткала! Грэтхен
Не, я з людзьмі бываю мала. Лізхен
Сівілачка шапнула мне на вушка, Што ўжо ў круцёлкі нашай пухне брушка,— Так ёй і трэба! Грэтхен
Не! Лізхен
Яно ж бо тое — Ужо і есць і п’е на двое! Грэтхен
Ах! Ах! Лізхен
Якая ж гэта навіна? Што заслужыла, тое — на! Штоноч спраўляла пагулянку, Любошчы з вечара да ранку, Усюды першай лезла смела, Віно піла, лагодкі ела, Каб дагадзіць свайму каханку. Дзе сорам? Страх? Наўме адно: Гулянкі, хлопцы і віно! Лізалася ў распуснай млосці І вось… чакае бусла ў госці.
