Фаўст

Грэтхен

Няшчасная.

Лізхен

                Твая спагада — не для шлюхі!
Вось мы з табою, папрадухі,
Сядзім, прадзём, на вуліцу — каб крок,
Яна ж каханку горнецца пад бок,
На прызбу цягне, ў сенцы і за плот —
Шукае ўцех любоўных і прыгод.
Дык хай жа гадаўка пакіне гулі,
Паўзе да кірхі ў грэшніцкай кашулі.^{70}

Грэтхен

Ён, пэўна, з ёй ажэніцца цяпер?

Лізхен

Трымай кішэнь напагатоў —
Да лепшае зашле сватоў;
Дарэчы, ўцёк і кавалер.

Грэтхен

Які падман жахлівы, бо-жухны!

Лізхен

А нават каб пабраліся яны,
Вянок сарвалі б ёй мужчыны,
А мы пад весніцы насыпалі б мякіны.

(Выходзіць.)

Грэтхен (ідучы дахаты)

І я калісьці кпіла ў горкай злосці
З дурных памылак іншага кагосьці,
Сукала плётак брудныя вяроўкі
З грахоў няшчаснае сяброўкі!
І прававала, і кляла,
Счарніла б спрэс, калі б змагла —
І вось цяпер якраз мне пара
Дурная грэшніца Барбара!
Ды ўсё, што ў грэх мяне ўвяло,
Мне столькі-столькі радасці дало.

Гарадскі мур{71}

У нішы вобраз Mater Dolorosa^{72} , перад ім вазы з кветкамі.

Грэтхен (ставіць свежыя кветкі)

Заступніца,
Пакутніца,
Нясі мой боль да бога.

У сэрцы рана.
Ты так аддана
Аплакваеш сына свайго.

Пакуты зносіш
І слёзна просіш,
Каб бог не пакінуў яго.

Душа палае.
Хто гэта знае?
Хто мне ў бядзе паспагадае?
Як збалела сэрца,
Як дрыжыць, з грудзей ірвецца —
О маці святая.
Не маю патолі,
Не маю шчасця-долі,