Чаго тут панства бавіцца ў нудзе, Чаму яно ў хаўрус да ўсіх не йдзе? Генерал
Любіў я нацыі, народы, Дарыў усім дабра плады! Натоўп — жанчына, бо заўсёды Яго абраннік — малады. Міністр
Забыў жа праўду чалавек, Дабро ўжо стала забывацца, Той час, калі я быў дарадца, Быў залаты, шчаслівы век. Выскачка
І мы былі ў свой час майстры, Шчаслівы міг лавіць умелі, Пайшло нагамі дагары, Прапала ўсё, што колісь мелі. Аўтар
У нашы дні хіба вар’ят Глыбакадумнае чытае. І моладзі ж усё не ў лад — Маіх тварэнняў не прымае. Мефістофель (раптам робіцца вельмі стары)
Народ чакае! Скора суд у сатаны, На Брокен я іду апошні раз; Уломак я стары, агонь крыві пагас,— Да заняпаду блізкі свет зямны. Ведзьма-старызніца
Панове, годзе крыку, свар! На выбар вам прынесла транты! Хоць вокам кіньце на тавар — Гэй, налятайце, рызыканты! Не бойцеся па-чалавечы Старога хламу, барахла — Няма такой у торбе рэчы, Каб не рабіла людзям зла: Кап’я — каб кроў не пралівала, І чаш, з якіх прыняўшы яд, Ахвяра здрады не канала, Няма ніводнае з прынад, Каб маладых не спакушала, Мяча, які б не сек галоў Ці ў плечы сябра не калоў. Мефістофель
Неразуменне духу часу ў цёткі. Няхай старызна спрахне ўся ў казне. Не пры на торжышча старыя шмоткі, Давай дарогу навізне! Фаўст
Кіпіць, бушуе Брокен ваш — Вось гэта гандаль, вось кірмаш! Мефістофель
Дзе ж тут прапхнуцца, дзе праткнуцца, Калі ўсе толькі ўгору пруцца. Фаўст
Хто гэта там? Мефістофель
