Прыгледзься, гэта дама — Ліліт!{90} Фаўст
Хто? Хто? Мефістофель
Ну — жонка першая Адама. Прыгожых бойся валасоў — Яны чароўныя ў яе, Кранеш — умомант прыкуе І волю дасць няскора зноў. Фаўст
А тыя дзве: малодка і бабуся? Натанцаваліся і адышліся ўбок. Мефістофель
А нешта сёння я не разбяруся: Самога пацягнула ў скок! Фаўст (скача з маладою)
Дзівосы змучылі мяне: Угледзеў яблыньку я ў сне — На ёй два яблычкі гараць, І я палез, каб іх сарваць. Прыгажуня
Вы перабралі цераз край, Таму не трапіць вам у рай, Я рада за даспелы сад, За яблычкі маіх прынад. Мефістофель (скача са старою)
Дзівосы змучылі мяне: Я дрэва бачыў сёння ў сне — А ў дрэве чорнае дупло, Што даспадобы мне было! Старая
З паклонам бусяю ў руку Дуплістых дрэваў знатаку. Мяркую, рыцар капытоў Заткнуць дупло заўжды гатоў! Проктафантасміст{91}
Як смелі вы наладзіць баль такі! Ці ж не даказваюць мае трактаты — Цялесных ног не мае дух пракляты! А вы тут скачаце, як мужыкі! Прыгажуня (у танцы)
А гэта хто, чаго прыйшоў сюды? Фаўст (у танцы)
Ён там, дзе шкода, круціцца заўжды. Калі хто скача, ён цаніць бярэцца, Наш кожны крок, наш кожны скок Яму стаіць у горле папярок. Калі наперад пойдзеце — злуецца, Калі ж на месцы будзеце таптацца, Як гэта вечна робіць ён, Калі яшчэ адвесіце паклон,— Тады віватаў можна дачакацца.
