Проктафантасміст
Вы тут яшчэ? Не, сіл маіх няма! Прэч! Прэч! Тлумачыў вам, а ўсё дарма, Нячысцікі, трымайцеся свайго напрамку,— А вы прыматкабожыліся ў замку!{92} Ах, столькі чорта ганьбіў я, а ўсё дарма! Балюе чорт! Не, сілы больш няма! Прыгажуня
Ты нам абрыд, назола, кінь бурчаць. Проктафантасміст
А я скажу, няма чаго маўчаць — Мне духаў дэспатызм не даспадобы, Ён мне, як немач у вантробы. Скокі не спыняюцца.
Вас, пэўна, не схілю служыць дабру, Але я веру ў поспех гэтай справы, Я веру — прыйдзе час трыумфу, славы, Калі паэтаў і чарцей угавару. Мефістофель
Вось у калюгу зараз сядзе зноў — Так ён усе свае хваробы лечыць; Пасмокчуць п’яўкі тоўстае гузно, І выйдзе дух з яго, і выйдзе нечысць. (Фаўсту, які выйшаў з кола.)
У дзеўкі на любоў ахвота — Чаго ж упрочкі ты бяжыш? Фаўст
Калі яна спявала, з рота Чырвоная пабегла мыш.{93} Мефістофель
І толькі той бяды і зла? Абы каб мыш не шэрая была,— На драбязу ў любові не глядзіш! Фаўст
Пасля ж убачыў… Мефістофель
Што? Фаўст
Ты толькі глянь: Дзіця прыгожае ў няяснай далі Павольна праплывае, нібы здань, Нібы яго ў калодкі закавалі. Паведаю тугу сваю: Я ў здані Грэтхен пазнаю. Мефістофель
Забудзь — не Грэтхен гэтае дзіця; Там прывід, цень — у ім няма жыцця. Хто з ім сустрэнецца, адразу згіне: Зірне — у жылах кроў застыне, Акамянее чалавек уміг — Напэўна, чуў ты пра Медузу міф.{94}
