Фаўст

Фаўст

Нібы шкляныя вочы, нежывыя,
Рука каханага іх не закрыла ёй,
Усё яе — пастава, грудзі, шыя
І цела Грэтхен, што была маёй…

Мефістофель

Не вер, не вер! Бо гэта ўсё мана —
Здаецца кожнаму каханкаю яна.

Фаўст

О, слодыч мукі, слодыч болю!
О, дай нагледзецца на вобраз мілы ўволю.
Дзівосна шыйку абвівае
Шнурок чырвоны, ззяе, грае
Танюсенькі, нібы лязо нажа.

Мефістофель

Усім здаецца так спярша.
Але яна падчас пад пахаю нясе
І галаву, што ёй адсек Персей.
Аднак ад зданяў нам няма карысці —
Пара ўжо на лужок зялёны выйсці:
Кіпіць разгулам, радасцю наш Пратэр.^{95}
Ды, зрэшты, тут, здаецца, пад аншлаг
Спектаклі публіцы дае тэатр.
Што сёння?

Servibilis^{96}

                 П’еса шэсць разоў прайшла,
Якую напісаў паэт-аматар.
Звычайна сем разоў дае тэатр.
Хоць граюць там аматары-акторы,
Аднак жа грэх паскардзіцца на зборы.
Панове, мне пара, прашу пардону:
Аматар тут і я — ўздымаць заслону.

Мефістофель

Ну што ж, калі знайшлі на Блоксберг лаз,—
Вам гэтая мясціна сама раз.

Сон у ноч Вальпургіі, альбо Залатое вяселле Аберона і Тытаніі{97}

Інтэрмедыя

Дырэктар тэатра

Сёння вы свабодны дзень,
Сыны Мідынга^{98}, майце.
На лугі, пад скалы ў цень
Ідзіце, там іграйце.

Герольд

Пяцьдзесят гадоў чакай
Вяселля зататога,
Ды лепей згода будзе хай
І да любові змога.

Аберон

Духам прыклад падаём:
Любоў — сям’і аснова.
Каралева з каралём
Пабраліся нанова.

Пук