Вершы

Толькі вось спеў не заціх —
Словаў не ўцямлю ніяк.

1922

«Дарма, што значны раны…»

Дарма, што значны раны,
Праз небагаты ўбор
І тужны, праз туманы
Відаць вачэй дакор, —

Яе аблічча светла,
Узорны — тканы пас,
І летуценні ветлы
Аб недалёкі час.

Між пушч Яе сяліба,
Дзе хіліцца асець,
І там, дзе цьмяна скіба,
Прыходзіць песні пець;

І там, дзе над балотам
Кудлачыцца туман,
К густым рачным чаротам
Мільгае лёгкі стан;

І дзе над даўным сумна
У неба крыж ўстае,
Падгледзеў я задумнай,
Маркотнаю Яе.

Аддана, кім — не знаю,
Душа ў Яе палон,
Але няма адчаю
Ў марудным бегу дзён.

Надзеюся і веру
Патайнаму сляду, —
Нясе ў самотнасць шэру
Яна маю гвязду.

Малюся Ёй, упарты,
Палону тайна рад:
— Хай, верны, буду варты
Тваіх жабрачых лат.

Дазволь з Табою разам
Спаткаць нядзельны час,
Каб новай песні сказам
Хваліці Твой абраз!

1922

«Устае туман бялявы…»

Устае туман бялявы
Над балотным імшаром,
Дагарэўшы, дзень ласкавы
Змрок ахінвае крылом.

На заходзе ў шэрых клубах
Дагарае светлы пас.
Я цябе чакаю, люба,
Ў гэты ціхі змрочны час.

Я чакаю, я гатовы,
Слоў нанізываю ніць,
Каб істужкай брыльянтовай
Пасмы светлыя абвіць.

1922