Вершы

Круціць, дзьме.
Віхар гонкі, гучны, звонкі
Ў белай цьме.

Комам ліпка, снегам сыпка

Сее сеў.
Носіць тайны, спеў адчайны,
Смерці спеў.

Я трывожны… ў бездарожжы,

Ў беспуцці
Воля-вехаць. Як даехаць?
Як дайсці?

Сівер злосны, вее млосна,

Міма ймкне.
Дзе прыпынак, дзе спачынак?
Блукаць мне.

Холад, сцюжа… Сцежка вужай

І размах.
Стыне сэрца ў паняверцы,
Множыць жах…

Гнецца ніжай, к долу бліжай

Галава…
Лёс нямілы: крыж пахілы
І жарства!

1923

Марта

Апратка проста і будзённа,
Сабраны ў косу валасы,
Снуе задума звольна, сонна
Убор звычайнае красы.

Нібы ў гадзінніку пясковым,
Плыве цурок драбніц-клапот,
Жаданні цюцькаю вартовым
Не адбягуцца ад варот.

Бяздум'е броваў непрывабна,
І на твары спакой цяжкі,
Пастава пруткая нязграбна,
Нязграбны рух яе рухі.

Імя, як ноч, глухое — Марта
Не зачаруе чулы слух,
Пагляд прыцішаны, упарты
Лятункамі не ўскрыліць дух.

Вось гэткую, Хрысце, ў Бетане
Ты знаў, як я, ў сваю пару,
Марыі, ўзвышанай каханнем,
Затурбаваную сястру.

І Ты, калі ад воч Марыі
На Марце супыняў свой зрок,
Ты сілы знаў яе зямныя,
Няўдалы, цяжкі бачыў крок.

І Ты пад лёгкаю тканінай
Грудзей заўважваючы спель,
Ты чуў, як кроў стае няўпыннай,
Як захмяляе цела бель.

І дума здрадная самоты