Вершы

Ах, што значыць даўгое маўчанне,
А на сэрцы такая слата.

І лягчэй у блакітнай паветцы,
Дзе жальбуе сумота цішэй,
Калі конь, нібы вецер, нясецца,
Калі вецер звініць ля вушэй.

Імчыцеся вы шпарка палямі,
Упіваецца далямі зрок,
А наводдалі скача за вамі
Тонкі грум, шчэ дзіця, дзецючок.

Нібы неба, ягоны пагляды,
І танчэй, чым у дзеўчыны, пас.
Ён пацешыць вас быў бы так рады,
Ён маліцца гатовы на вас.

Ды, як мовіць, малы неразумны,
Што на сэрцы салодка цяжыць.
Толькі бровы танклявыя думны
І нямота на вуснах ляжыць.

1926

Прыкляты

Нявесты вусны шчыльна сцяты.
Не пасміхнецца жаніху.
Але не лічыць сэрца страты
І верыць даўняму шляху.

Апошні тэрмін ўжо на сходзе,
І час здзяйснення настае,
Гадзіна вешчая надходзе,
І вось для верных знак яе.

Праз ноч жаніх мячом пазвоне —
Хвалёна будзь святое ймя! —
І ўчуўшы тупат ад пагоні
Здалёк, за рэчкамі дзвюма.

А ўсход ружова-светлы будзе,
Скудлачыць вецер пасмы хмар,
Калі пры звонаў перагудзе
Нявесты праяснее твар.

1926

Іронія

Аздобленае ў мудрасць сэрца
Стае, здаволена малым,
Дабро жыцця ў найменшай мерцы
Удзячнасцю сугучна ў ім.

Ды хто ляпей (хоць мо і люта)
Нас вучыць шанаваць дары,
Як не хвароба і пакута?
Як не блізняты — дзве сястры?

Шмат дзён ляжаў я непрытомны,
У цяжкай немачы слабы,
І варажыў мой лёс таёмны,
Паўнюткі горкае жальбы.

Знясілены, худы, без ежы
Чакаў я — стухне воч святло,
І дух слабеў на цёмным ўзмежжы, —
Але жыццё перамагло.

І як не правы ты, Дэкарт!
Далі мне есці, я каштую
І чуюся, што нешта варт: