Шмат гаварыць!-яно нітое ані сёе!

Мяне там шляхта акружыла, ты ж ледзь згледзеў,

За стол вядзеш адразу, дзякую, суседзе'.

Сказаўшы, адвярнуў талерку дном угору

І змоўк з абліччам поўным нейкага дакору.

'Дык, пан Дабрынскі,- мовіў генерал Дамброўскі

Ты гэта той рубака слаўны касцюшкоўскі,

Мацей, празваны Розгай! Ведаю з дзён славы!

А ты яшчэ бадзёры, бачу, і рухавы!

А колькі год мінула! Я ўжо стаў хіліцца,

Вунь і ў Князевіча ўжо волас серабрыцца,

А ты яшчэ супроць любога мог бы выйсці.

І Розга, пэўне, так цвіце, як і калісьці.

Я чуў, што маскалёў ты адсцябаў нядаўна.

А дзе ж твае браты, што б'юцца гэтак спраўна?

Пабачыць Брытвы і Сцізорыкі я мару -

Апошнія Літвы даўнейшай экземпляры'.

'А после той,- Суддзя прамовіў,- перамогі,

Дабрынскія пайшлі ў далёкія дарогі,

Магчыма, што прыпісаны дзе й к легіёну'.

'I праўда,- адазваўся збоку шэф швадрона,-

У нас у роце ёсць вусатае страшыдла,

Вахмістр Мацей Дабрынскі, прозвішчам Крапідла,

Мазуры ж называюць 'шчэ яго Мядзведзем,

Яго прывесці можна, ён тут блізка недзе'.

'I ёсць, - сказаў хтось,- тут з Літвы другія родам,

Адзін з іх Брытваю празваны між народам,

Ёсць і другі, якога знаюць па трамблёне,

І гранадзеры ёсць два ў пешым батальёне

Дабрынскія'.

'А дзе ж ваш, славаю акрыты,-

Прамовіў генерал,- Сцізорык знакаміты,

Так панам Войскім мне сягоння выхваляны,

Нібы той волат казачны ці легендарны?'

'Сцізорык,- Войскі адказаў,- не аддаляўся,

Ды следства баючыся, ад Масквы хаваўся.

Усю зіму правёў у лесе, небарака,

Цяпер вось толькі выйшаў. Ён герой-ваяка,

Пайшоў бы й на вайну, бо ваяваць заўзяты,

Але шкада, што ўжо даволі стараваты.

Ды вось і ён!..' Тут Войскі паказаў у сені,

Дзе ў слуг натоўпе і цікаўных акружэнні

У той час лысіна вялікая заззяла,

Як поўня месяца, і тройчы то знікала,

Бы ў хмары, то ўзнімалася з-паміж народу,

Бо Ключнік кланяўся. Пралезшы, зараз з ходу

Сказаў:

'Яснавяльможны пане наш Гетмане

Ці генерале, ды тут важнае не званне,

Вось я Рамбайла стаў на вашае жаданне

З маім Сцізорыкам, якому бой крывавы

І гарт, а не прыгожасць назбіралі славы,

Аж нават вы аб ім пачулі, генерале.

Вы читаете Пан Тадэвуш
Добавить отзыв
ВСЕ ОТЗЫВЫ О КНИГЕ В ИЗБРАННОЕ

0

Вы можете отметить интересные вам фрагменты текста, которые будут доступны по уникальной ссылке в адресной строке браузера.

Отметить Добавить цитату