Бывала, ледзь прайдуся з кніжкаю садочкам

На месяц глянуць ці падыхаць халадочкам,

Ураз бяжыць сабака і хвастом віляе.

А можа ён шалёны, хто яго там знае!

Спужалася не раз я. Сэрца падказала

Бяду мне ад сабак, вось так яно і стала.

Калі я з кніжкай выйшла ў сад аднога ранка,

Ля ног маіх майго загрыз хорт выхаванка -

Баноньчыка! Век буду помніць тую псінку!

Мне князь Сукін прыслаў яе дзеля ўспамінку -

Разумная і, як вавёрачка, жывая!

Яе партрэцік я і сёння ў бюрку маю.

Я, смерць яе пабачыўшы, у альтарац'і

Самлела, спазмы сталі, сэрца пальпітац'і.

Мо больш бяды здарэнне б тое натварыла,

Ды вось прыбыў з візітам на той час Кірыла

Гаўрылыч Казадусін, сам вялікі лоўчы.

Спытаў, як чуюся,- адказ не быў станоўчы.

Ён загадаў цягнуць чыноўніка за вушы.

Той пабялеў, увесь дрыжыць, ды слухаць змушан.

'Як смееш ты, наглец,- крычыць Кірыл грымотна,-

Пад царскім носам здзеквацца над ланню котнай?'

Дарма чыноўнік аслупелы заклінаўся,

Што паляваць зусім яшчэ і не збіраўся,

Што, з іхняй светласці ласкавым пазваленнем,

Сабачкам быў той звер, а не аленем...

'Ах ты, прахвост,- крычыць Кірыла,- як ты смееш

Сцвярджаць, што лепей паляванне разумееш,

Чым я сам, Казадусін, царскі егермайстар?

Няхай жа нас рассудзіць зараз паліцмайстар!'

Тут клічуць паліцмайстра, следства пачынаюць.

'Я,- кажа Казадусін,- гэтым вось сцвярджаю,

Што гэта лань, а ён: сабачка, кажа, пане!

Скажы, хто знае лепш звяроў і паляванне!'

А паліцмайстар знаць парадак справы змушан -

Здзівіўся вельмі той зухваласцю чынушы,

Набок яго адвёў і стаў, як брату, радзіць

Прызнацца да віны і гэтым грэх загладзіць.

Змякчэлы лоўчы абяцаў, што ён прадставіць

Цару ўсю справу, дык і суд мо кару збавіць.

У выніку вяроўкі гончым прысудзілі,

А пана іх аж на два тыдні пасадзілі.

Пасля таго было нам на ўвесь вечар смеху,

Бо хтосьці анекдот прыдумаў на пацеху

Аб тым, як лоўчы за сабачку заступаўся.

І ведаю напэўна, што й сам цар смяяўся'.

Абапал смех паўстаў. У той час з Бернардынам

Суддзя граў у мар'яш. Ксёндз, страціўшы ўсе віна,

Ужо ледзь дыхаў, і Суддзя канчаць збіраўся,

Але даслухваннем аповесці заняўся

Вы читаете Пан Тадэвуш
Добавить отзыв
ВСЕ ОТЗЫВЫ О КНИГЕ В ИЗБРАННОЕ

0

Вы можете отметить интересные вам фрагменты текста, которые будут доступны по уникальной ссылке в адресной строке браузера.

Отметить Добавить цитату