І думалі па-свойму аб мушыным родзе,

Стары знішчаў іх пільна пры любой нагодзе -

Ледзь муху ўбачыў гэткую, забіць стараўся.

І вось яму над вухам 'шляхціц' той азваўся.

Два разы Войскі пляснуў, але не пацэліў,

Махнуў яшчэ, аж шыбы ледзь не паляцелі.

Ад стукату такога муха у трывозе,

Убачыўшы людзей, што сталі на парозе,

Рашыла хутка прашмыгнуць паміж іх твараў,

І тут жа Войскі біткаю па ёй ударыў.

Так моцна пляснуў, што адскочылі галовы,

Як быццам дрэва гром разбіў на дзве паловы;

Абое з сілаю аб вушакі даліся,

Што сінякі пасля таго ў іх засталіся.

На шчасце, не зважаў ніхто, бо ў гэтым часе,

Пасля спакойнай, хоць і шумнай, пачалася

Гаворка бурная, аж перайшла у крыкі.

Так гоніць лесам ліса гурт стральцоў вялікі:

Чуваць трэск лому, стрэлы, рэдкі брэх сабачы,

Аж раптам нехта нечакана дзіка ўбачыў,

Даў знак, і гул падняўся ў паляўнічай гушчы,

Як быццам загудзелі дрэвы ва ўсёй пушчы,-

Так з гутаркай бывае - роўненька пляцецца,

Пакуль, як на дзіка, на нешта не наткнецца.

Тут дзікам гутаркі працяг быў спрэчкі ўпартай,

Ці хорт Асэсараў, ці Рэентаў больш варты.

Усё трывала толькі міг, ды ў той кароткай хвілі

Адзін другому гэткіхслоў нагаварылі,

Што вычарпалі раптам спрэчкі ўсе тры часці:

Насмешкі, гнеў, абразу - толькі рукі ўскласці.

Шугнулі ўсе да іх з суседняга пакоя,

Не тоўпячыся ў дзверы, бурнаю ракою,

І пару маладых, падобную да Бога,

Да Януса двухтварага, змялі з парога.

Тадэвуш з Талімэнай ледзь свае прычоскі

Паправілі, як сціх той крык і гоман порсткі,

І толькі смех і шматгалосы шум застаўся.

Зноў мір настаў, бо ў сварку Робак умяшаўся:

Хоць пажылы, ён быў прысадзісты, плячысты,

Дык вось, калі падбег Асэсар да юрыста,

Калі абодва ўжо махалі кулакамі,

Схапіў іх каўняры абедзвюма рукамі

І двойчы моцна стукнуў іхнія галовы,

Як яйкі на вялікдзень, потым, без размовы,

Раскінуў хутка рукі ўбок дарожным знакам

І ў два куты пакоя кінуў забіякаў.

Праз момант так стаяў з прасцёртымі рукамі

I 'Pax,- казаў ім,-Pax vobiskum, мір між вамі!'

Хоць гэта ім было не вельмі да спадобы,

Але, з пашаны да духоўнае асобы,

Ўсё ж засмяяліся. Пасля ж такое спробы

Вы читаете Пан Тадэвуш
Добавить отзыв
ВСЕ ОТЗЫВЫ О КНИГЕ В ИЗБРАННОЕ

0

Вы можете отметить интересные вам фрагменты текста, которые будут доступны по уникальной ссылке в адресной строке браузера.

Отметить Добавить цитату