Схапіў, схаваў, не ведае, што ключ той значыць,
Ды беленькі лісток, напэўна, растлумачыць.
А звон званіў, і з нетраў лесу разам з рэхам
Нясліся галасы з гуканнямі і смехам -
Хор розных поклічаў склікання і шукання -
Сігнал закончанага ўжо грыбоў збірання.
Не сумна звон званіў, і Граф таго не ведаў,
Што звон быў не хаўтурны, а склікаў к абеду.
Звон гэты кожны поўдзень з-пад страхі гукае
І ўсіх гасцей і чэлядзь на абед склікае.
Як адгалосак даўняга ў дварах звьлаю,
Ён захаваўся і ў Суддзі. Дык зараз з гаю
Вькодзіць гуртам госці пачалі з кашамі,
Кашолкі поўныя набраўшы, з вузялкамі.
Паненкі неслі у руках дзеля паказу
Вялізны баравік, як веер або вазу,
А побач, быццам кветкі, што растуць ля сцежкі,
Апенькі і ўсялякіх фарбаў сыраежкі.
А Войскі нёс свой мухамор. Ды толькі дрэнна
Грыбы збіралі Граф, Тадэвуш, Талімэна.
Парадкам госці увайшлі. Праз час каторы
За стол з паўкруга першы рушыў Падкаморы.
(За важны чын і ўзрост яму тут гонар гэткі.)
Ён дамам кланяўся, старым і малалеткам.
Пры ім стаў ксёндз-манах, Суддзя пры бернардыне.
Бернардын памаліўся хутка па-лаціне,
Пасля далі гарэлку, а затым паселі
І халаднік літоўскі моўчкі жвава елі.
Абед цішэйшы быў, чым іншым днём бывала.
І хоць Суддзя бадзёрыў, гутарылі вяла,
Бо тыя, хто за гончых сёння быў у звадзе,
Спынялі, пэўне, думкі на сваім закладзе,
А веліч дум, звычайна, вусны зачыняе.
Размовы толькі Талімэна не спыняе:
З Тадэвушам гаворыць, Графу слоўца кіне
І зрок спыняе на Асэсаравай міне.
Вось гэтак, на шчыглоў нарыхтаваўшы сетку,
Лавец пільнуе вераб'ёў. А на суседку
Глядзяць Тадэвуш з Графам. Кожны з іх шчаслівы,
Напоўнены надзеяй і таму маўклівы.
Граф штораз з гонарам свой зрок звяртаў на кветку,
Тадэвуш на кішэнь касіўся неўзаметку,
Ці ключык той не ўцёк, і поўны неспакою
Лісточак непрачытаны круціў рукою.
Суддзя, хоць Падкамораму віна ў кяліхі
Ўсё падліваў і кланяўся, і сам быў ціхі,
І гутарыць не меў звычайнае ахвоты,
Відаць, перажываў ён нейкія клапоты.
Міналі стравы, моўчкі сходзіў час абеду,
Аж раптам уварваўся ў нудную бяседу
Неспадзяваны госць - ляснік. Паходкай жвавай,
