Нягледзячы на час абедні, з нейкай справай
Падбег да пана. Адгадаеш з рухаў, з міны,
Што пасланец ён нейкай важнае навіны.
Звярнулі вочы на яго паны і пані,
А ён, адсопшыся, сказаў: 'Мядзведзь, маспане!'
І рэшту адгадалі ўсе: што з цёмнай гушчы
Звер выйшаў і што краўся з Занямонскай пушчы,
Што трэ'дагнаць яго. У момант зразумелі,
Хоць абсудзіць той справы часу йшчэ не мелі.
Супольнасць думак праявілася адразу
Праз жэсты рук, праз сэнс загаду ці наказу,
Якіх хоць многа загуло ў хвіліну гэту,
Ды ўсе яны адну на ўвазе мелі мэту.
'Ў сяло,- сказаў Суддзя,- хай сотнік скача жвава!
Паклікаць дабравольцаў, бо чуць свет - аблава!
Хто з пікай вырушыць ахвотна, без адказу,
Таму спісаць пяць дзён і дзве шарваркі зразу!'
А Падкаморы крыкнуў: 'Зараз жа на Сівай
Скакаць ка мне у двор і, захапіўшы жыва
Дзве п'яўкі, слаўныя заядласцю й навукай -
Сабака Спраўнікам завецца, Страпчай - сука,-
У мяхі ўвапхнуць, у морды затычкі заправіць
І конна, для паспешнасці, сюды даставіць!'
'Гэй, Ванька!- закрычаў Асэсар рускай мовай,-
Цясак бруском звядзі! Каб мне было гатова
Усё! Цясак - Сангушкі князя падарунак,
Паняўў Правер і ў пасе кожную з ладунак!'
'Рыхтуйце стрэльбы!' - ўсе крычалі ўсхвалявана
Асэсар волава шукаў. 'Куль трэба алавяных!-
Крычаў.- Я форму ў торбе маю!' 'Да плябана,-
Сказаў Суддзя,- паслаць ганца, каб заўтра рана
Прыбыў імшу адправіць у лясной капліцы -
Святому Губерту за ўдачу памаліцца'.
Пасля загадаў тых усе пазамаўкалі,
Задумаліся, быццам між сабой шукалі
Кагосьці. І міжволі ўсіх прысутных вочы
Твар Войскага старога цягне, адзіночыць.
Відаць, правадыром яго ўсе выбіралі
І моўчкі булаву яму перадавалі.
Падняўся Войскі, зразумеў сваё заданне
I, стукнуўшы рукою ў стол, сярод маўчання
Дастаў з-за пазухі ланцуг, які на вушку
Трымаў грубы гадзіннік з добрую ігрушку.
'Паўпятае,- прамовіў,- заўтра ля капліцы
Сабрацца ўсім ганцам, ды толькі не пазніцца'
Тут рушыў з-за стала, за ім без затрымання
Пайшоў ляснік. Ішлі абдумаць паляванне.
Вось так і камандзіры пры чаканні бою,
Калі байцы адпачываюць, чысцяць зброю
Ці спяць на шынялях, ці сядуць сілкавацца,-
Цішком вядуць нарады доўгія ў палатцы.
Абед спыніўся, дзень прайшоў у неспакоі,-
У клопатах пра коней, пра сабак, аб зброі.
