Такой не нюхаў я (і чхаць ізноў заладзіў),
Мо бернардынская і, пэўне, з Коўна родам,
Бо горад той табакай славіцца і мёдам.
Я быў там год ужо...' Ксёндз мовіў: 'На здароўе
Усім вам, паважаныя мае панове!
Што ж тычыцца табакі, дык змыліўся груба
Наш вельмі паважаны дабрадзей Скалуба.
Яна аж з Яснае гары, яе паўліны
У Чанстахове труць з табачнае расліны,
У месцы цудамі праслаўленай іконы
Прачыстай, каралевы польскае кароны;
Народ яе ў нас і літоўскай называе.
Яна Карону і цяпер абараняе,
Літву ж дык вельмі схізма ўжо апанавала!'
'Аж з Чанстаховы?- мовіў Вільбік,- год не мала
Таму я ў споведзі там быў. Даходзяць весці,
Што быццам бы француз, гасцюючы ў тым месце,
Касцёл задумаў разваліць і скарб заграбіць,
Ды лжэ 'Кур 'ер Літоўскі', як заўсёды, мабыць?'
'Няпраўда,- мовіў Робак,- пан наш найяснейшы
Напаляон - католік сёння найшчырэйшы,
Яго ж памазаў папа; паміж імі згода,
Дык лечаць норавы французскага народа,
Што трохі папсаваўся. Праўда, з Чанстаховы
Аддалі многа серабра на скарб вайсковы
Для бацькаўшчыны Польшчы. Гэтак, з волі Божай,
Заўжды яго алтар радзіме дапаможа.
У Княжастве Варшаўскім вось, з народу волі,
Сто тысяч войска ёсць, а хутка будзе болей,
А хто аплаціць войска? Можа, вы, літвіны?
Вы ж плаціце Маскве са шкодай для краіны'.
'Чорт даў бы,- крыкнуў Вільбік,- гвалтам забіраюць!'
'Ой, дабрадзею,- селянін азваўся з краю
З паклонамі ксяндзу і, пачасаўшы ў чубе,-
Яно, сказаць, і шляхту ўсю вядуць к загубе,
А з нас дзяруць, як лыка'. 'Хам!- тут голас зычны
Падаў Скалуба,- што табе? Ты ўжо прывычны,
Што як вугра цябе дзяруць, а гербаваным,
Вяльможным, у свабодах залатых хаваным,
Як нам? Даўней, браты, хто у шляхоцкім родзе...
('А як жа,- крыкнулі ўсе,- роўны ваяводзе!')
А сёння нам правоў шляхоцкіх адмаўляюць:
Вось дакажы паперай, хто ты,- заяўляюць!'
'Вашэці меней крыўдна,-тут сказаў Юрага,-
Вашэці род мужыцкі, прадзед твой стаў шлягай,
Але вось я! З князёў! Мяне маскаль пытае,
Калі я вольным стаў? Бог толькі гэта знае!
Няхай ён пойдзе ў лес, спытаецца ў дубіны
Правоў расці над іншыя ўсе дзеравіны'.
'Гэй, князь!- азваўся Жагель,- бай каму другому,
