Але не рускі - ў іх не нюхаюць табакі'.
'Вялікі,- мовіў Цыдзік,- а чаму ў капоце?
Вялікія, звычайна, ўсе у пазалоце,
Бо ўзяць у маскалёў, ледзь генерал, маспане,
То ўвесь у золаце, як рыба у шафране'.
'Я,- мовіў Рымша,- бачыць колісь меў нагоду
Касцюшку, камандзіра нашага народа.
Ён чын меў важны, а хадзіў вось у сукмане
Ці ў той чамарцы'. 'Ды ў якой чамарцы, пане?-
Пярэчыў Вільбік.- Гэту ж звалі тарататкай'.
'Дык тая ж фрэндзлі мела, а тут крой быў гладкі!'-
Міцкевіч крыкнуў. І ўзняліся зараз свары
За формы крою тарататкі і чамары.
А ксёндз, убачыўшы, што зноў бяседа рвецца,
Ізноў яе да вогнішча сабраць імкнецца -
Да табакеркі. Частаваў, нанова чхалі,
Здароўя зычылі, а ён працягваў далей:
'Калі Напаляон падчас бітвы прьшае
Табаку, гэта знак, што ён перамагае.
Так пад Аўстэрліцам было. Француз гарматы
Паставіў, а на іх ляцеў маскаль заўзяты.
Вось кесар моўчкі пазіраў: французы стрэляць
І войскі маскалёў на землю так і сцелюць -
Полк за палком ляцеў, і гінулі ваякі.
Што полк зляціць, то кесар прьше нюх табакі.
Дык Аляксандар той ды са сваім брацішкам
Тьш Канстанцінам і з нямчынаю Францішкам
Давай рваць з поля. Кесар бачыць - бой суняўся,
Дык з пальцаў строс табаку, ціха засмяяўся.
Хто з вас у войску кесара на службе будзе,
Няхай маіх слоў гэтых не забудзе'.
'Ах мілы ксенжа наш!- сказаў ізноў Скалуба,-
Калі ўжо тому быць? Лічыць ужо нялюба
Дзён каляндарных. Вочы нашьы збалелі
Іх выглядаць у святы, ледзь ні штонядзелі.
А цар нам злезці з шыі ўсё ніяк не хоча.
Раса нам, покуль сонца ўзыдзе, выесць вочы'.
'Маспане,- ксёндз сказаў,- хай бабы наракаюць,
І шынкары, злажыўшы рукі, хай чакаюць,
Пакуль каго ў карчму не прывядзе дакука.
Пабіць з Напаляонам маскалёў не пггука,
Бо ён і немцам ажно тройчы лазню справіў,
Стаптаў і прусакоў, і Англію адправіў
Назад за мора, дык і маскалям дагодзіць,
Але глядзіце вы, што з гэтага выходзіць:
Вось мы збяромся на каня тады садзіцца
І шаблі возьмем, як не будзе ўжо з кім біцца,
А кесар, сам стаптаўшы ворагаў пад ногі,
Спытае: 'Хто вы? Мне не трэба вашай дапамогі',
Калі гасцей чакаюць, шчыра ў хату просяць,
Дык іх рыхтуюцца сустрэць, сталы пазносяць,
