Тут знойдзеш мітры ледзь не ў кожным дому'.
'У гербе крыж,- сказаў Падгайскі,- значыць, скрьгга
Алюзія, што род ідзе ад неафіта'.
'Фальш!- крыкнуў Бірбаш,- я з графоў татарскіх, знаю,
А крыж у гербе 'Карабель' таксама маю'.
'Парай',- Міцкевіч крыкнуў,- гэта герб князёўскі,
Пра гэта многа піша ведамы Стрыйкоўскі!'
Тут спрэчкі пачаліся, доказы, праверкі.
Ксёндз бернардын звярнуўся зноў да табакеркі,
Прамоўцаў частаваў, і ў хаце заціхала,
Бо шляхта з ветлівасці нюхала і чхала.
Ксёндз з перапынку скарыстаў і мовіў далей:
'Ад гэтае табакі многія ўжо чхалі!
Паверце, гэта табакерка генерала
Дамброўскага разы чатыры частавала!'
'Дамброўскага?'- спыталі. 'Я не памыліўся,
Я быў пры ім, як ён пад Гданьскам біўся.
Ён сеў пісаць і вось, каб сон яго не змарваў,
Нюхнуў і, чхнуўшы, па плячы мяне ударыў:
'Так, ксенжа Робак,- кажа,- ксенжа бернардыне,
За год які мо ў вашай стрэнемся краіне.
Скажы, няхай сустрэнуць там мяне з табакай,
Да з Чанстахоўскай, я не нюхаю ўсялякай'.
Прамова гэта узбудзіла хваляванне
І радасць так, што ў зале зразу ўсе дазвання
Замоўклі, потым той-другі прамовіў слова
І паўтараў: 'Табака з Польшчы? Чанстахова?
З Італіі? Дамброўскі?'... Потым раптам разам
Як быццам словы з думкі аднае наказам
Злучыліся ў адзін, хоць і не стройны голас:
'Дамброўскага' ўсе заспявалі навакола.
Хапіліся ў абдьшкі ў радасці бяскрайняй
Мужьгк і граф, крыж з мітрай, карабель з параем.
Забыліся пра ўсё і на'т пра бернардына,
Крычалі весела: 'Гарэлкі! Мёду! Вінаў!'
Ксёндз Робак тую песню слухаў, усміхаўся,
Ды каб спыніць яе, за табакерку ўзяўся
І гэтак чхнуў, што ўраз мелодыю ім зблытаў,
I, пакуль ладзілі яе, працягваў спрытна:
'Табаку хваліце, паны і дабрадзеі,
Ды гляньце ў табакерку - што там за падзеі'.
Тут хусткай донца ад табакі выцер чыста
І армію вакол паказваў, што ўрачыста,
Як дробных мушак рой, стаяла. У гэту гушчу
Умяшаўся коннік-камандзір, падобны хрушчу.
Каня ўзнімаў, як быццам рваўся да нябёсаў,
Рука на повадзе, другая каля носа.
'Зірніце,- мовіў Робак,- на таго вунь мужа,
Хто ён, згадайце!' Ўсім было цікава дужа.
'Вялікі чалавек і цар, хоць без адзнакі,
