Абапал над прыгожаю ракой Вялейкай.
Адзін Дамэйкам зваўся, а другі Давэйкам,
і гэтак жа ў адну мядзведзіцу стралялі,
А потьш, так як вы цяпер, спрачацца сталі.
Уздумалі страляцца ледзь ні дула ў дула -
Праз скуру медзвядзя - так злосць іх агарнула.
Той паядьшак нашумеў даўней нямала,
Бо песні на'т спявалі пра яго, бывала.
Я секундантам быў і з самага пачатку
Глядзеў на іх, дык раскажу вам па парадку'.
Але ў той момант спрэчку пагасіў Гервазы.
З увагай медзвядзя ён абышоў два разы,
Узяў цясак і пысу ім рассек надвое,
Намацаў кулю, выняў і абцёр палою,
Пасля агледзеў моўчкі, а калі праверыў,
Ці ўходзіць у патрон, і з дулам стрэльбы змерыў,
Узняўшы з куляю далонь над галавою,
Сказаў: 'Вось куля, ды яна не з вашай зброі,
Панове, а з старой гарэшкаўскай куркоўкі
(I стрэльбу ўзняў уверх, спавітую ў аборкі),
Ды выстраліў не я. О, як жа хутка, смела
Там трэ' было страляць! Аж мне ў вачах цямнела,
Бо панічы абодва ў мой напрамак беглі,
А звера кіпцюры на Графа ледзь не леглі -
Апошняга з Гарэшкаў! хоць і па кудзелі.
Ой, Божа! крыкнуў я і покуль мы глядзелі,
Ксёндз Бернардын якраз падбег на дапамогу.
Ён засароміў нас! Вось гэта ксёндз! Трывогу
Стрымоўваў я, дрыжаў, хацеў страляць, не стрэліў,
Ён стрэльбу вырваў з рук маіх, даў стрэл, пацэліў.
Між двух галоў страляць! Сто крокаў! І папасці!
Якраз у ляпу! Зубы так яму пакласці!
Паны! Даўно жыву і заяўляю смела:
Адзін мог толькі гэткім пахваліода стрэлам.
Адзін той злыдзень мог страляць вось гэткім чынам,
Той, што выстрэльваў коркі на хаду жанчынам,
Той лотра слаўны, лешп бы век мне з ім не знацца,
Той Яцак, той Вусач... Лепш з прозвішчам стрымацца.
Ды ўжо яму ганяцца за мядзведзем годзе -
Сядзіць ён у смале пякельнай, як у мёдзе.
Хвала ксяндзу! Ён двух людзей ад смерці збавіў,
А мо і трох. Я справу так сабе паставіў,
Што, каб апошняе дзіця з Гарэшкаў роду
У зубы звера трапіла, я асалоду
Знайшоў бы ў тьш, каб і мае скрышыў ён косці.
Дзе ксёндз? Трэ' вьшіць за здароўе ягамосця'.
Дарма ксяндза шукалі, ён чамусьці скрыўся.
Вядома толькі, што на момант быў з'явіўся,
Да Графа і Тадэвуша што сіл падскочыў
I, ўбачыўшы жывьші, ўзняў на неба вочы,
Падаўся ўбок і стаў шаптаць малітву ціха,
