Вяслуе праз кусты, барозны дружна, валам
Ускідваючы ўгору шпорыстыя ногі.
Індык за імі сунецца надзьмуты, строгі
І жонкі крык сцішае гнеўнай балбатнёю.
А павы, як плыты, хвастамі над травою
Плывуць. I, пакідаючы вышынь прасторы,
Ляціць шматочкам снегу голуб белапёры.
І на кругу зялёным з кветак, зелля, траваў
Сціскаецца рухомы круг крыклівы, жвавы,
Абведзены навокал галубоў істужкай,
Мігцеў той карагод рознакалёрнай птушкай,
Дзе з пер'я мітуслівага, як рыбкі з хвалі,
Чубкі чырвоныя і дзюбы вытыркалі,
Выцягваліся ўгору, быццам водныя цюльпаны,
I, быццам сотні зорак, ясна ззялі вочы.
А над натоўпам птушак - Зосін стан дзявочы.
Яна ўся ў белым - глянеш, і здаецца,
Што там фантан між кветак круціцца і б'ецца.
А Зося сыпала на крыллі і галовы
Рукой, як перлы, белай град густы пярловы
Ячменных круп, прызначаных для хатняй стравы
І ў некаторыя расолы для прыправы.
Так Зося, крупы беручы тайком са скрыні,
Наносіць шкоду гаспадарцы ахмістрыні.
Пачула - клічуць: 'Зося!' - Гэта голас цёткі!
Сыпнула зразу птушкам той прысмак салодкі
I, сітка круцячы, як бубен танцаўшчыца,
І стукаючы ў такт, не ў сілах запыніцца,
Давай скакаць праз курак, галубоў і паваў,
Аж птушкі фуркнулі ўгару ад той забавы.
А Зося ледзь ступнямі землю закранала
І быццам з галубамі ўгору падлятала,
Якія, нібы ўпрэжаныя ў калясніцу,
Ляцелі нізка, не паспеўшы ў неба ўзвіцца.
І Зося з крыкам праз акно ў пакой зляцела,
Задыханая, цётцы на калені села,
А тая з пацалункам, гладзячы, як маці,
З уцехай заўважае прыгажосць дзіцяці
(Бо выхаванку шчыра ад душы любіла).
Але вось перад ёй сур'ёзны твар зрабіла,
Устала і, прайшоўшыся уздоўж пакоя,
На вуснах з пальцам, мовай пачала такою:
'Ну, Зося дарагая, ты ўжо забываеш
Пра ўзрост і стан свой. Ты ж распачынаеш
Год чатырнаццаты, пара кідаць чубаткі -
Гульня з курмі ніяк не для арыстакраткі!
І з дзетварой мужыцкай бруднай, мне здаецца,
Займацца досыць. Зося! Мне аж сэрца рвецца
Ты ж загарэла, усё роўна як цыганка,
А рухаешся, ходзіш, як парафіянка.
